Opvoedcursussen komen op.
In kerkelijke kring al langer
maar nu ook breder.
Samen praten over lastige dingen in de opvoeding.
Met opvoedcoach.
Hoe organiseer je de drukte?
Wat als kinderen hun bord niet leegeten?
Wie is eigenlijk de baas in huis?
Wat moet je als je kinderen de computer beter begrijpen
en dus gewoon hun eigen gang gaan?
Help,
mijn man klaagt dat ik alleen maar de kinderen zie,
hij voelt zich verwaarloosd!

Goed dat die cursussen er zijn.
Je ziet om je heen dat het nodig is.

Je kan je de verzuchting van Paulus voorstellen:
“Ik zou willen dat alle mensen waren zoals ik”.

Alleen zijn scheelt een hoop drukte en stress.
En je houdt veel tijd over voor andere dingen.

In de boodschap van Paulus zit een stukje verzuchting:
Blijf toch lekker alleen.

Maar veel belangrijker voor ons
is de positieve boodschap.

Alleengaan kan een gave van de Geest zijn,
en daarmee het Koninkrijk bouwen.
In beide gevallen
heeft Paulus het Koninkrijk op oog.

In de verzuchting heel erg op korte termijn.
Hij ziet het einde naderen. mde ik vs 29 de sleutel voor dit hoofdstuk.
“Er rest maar weinig tijd”.
en even verder:
“De wereld die wij kennen gaat ten onder”.

vs 26:
Ik meen dat het vanwege de huidige beproevingen
voor een mens beter is te blijven wat hij is

Verspil geen energie
maar gebruik al je energie om te werken in het Koninkrijk.
Dien de Heer met wat je hebt!

Begrijpelijke verzuchting.
Maar voor ons soms toch wel wat kort door de bocht.
Neem die laatste zin
vs 40:
een vrouw is gelukkiger als ze ongetrouwd is.

Je proeft daar heel duidelijk zijn eigen voorkeur doorklinken.
Het lijkt er op dat hij alle gegeven ruimte
“het is goed om te trouwen als je het niet kan laten”
weer van zijn kracht ontdoet.

Laten we er van uitgaan dat dit niet pastoraal bedoeld was….
De richtlijnen die Paulus geeft
zijn sowieso nogal betrokken op die situatie en tijd.
Let bijvoorbeeld op
Let op 1 Tim 5:14.
Laat jonge weduwen vooral trouwen.
Kennelijk een heel andere situatie.

Maar daardoorheen
klinkt een heel andere boodschap.
Alleengaan kan een gave van de Geest zijn.

Deze twee lijnen lichten op
in de confrontatie waar Paulus in zit.
Hij bestrijdt in dit hoofdstuk twee fouten:

a. tegen mensen die huwelijk afwijzen
b. tegen mensen die niet kunnen wachten

A. Er zijn mensen die huwelijk afwijzen.
We hebben er bij hoofdstuk 6 al bij stilgestaan.
Een volkomen verkeerde geestelijke insteek.
Paulus wijst er op dat het huwelijk een gave is.
Dat het dus goed is
en iets laat zien van Gods Koninkrijk.
Er is niet alleen niets mis met trouwen
maar als je trouwt moet je er ook voor gaan.
Als het gaat om lichamelijk intimiteit
moet je elkaar geven wat nodig is.
De man geeft de vrouw wat haar toekomt
en andersom.
Een christelijk huwelijk
is normaal gesproken een huwelijk
waarin je van elkaars lijf geniet.

Er is reden om aan te nemen
dat de mensen die het huwelijk afwezen
hiermee de woorden van Jezus verkeerd gebruikten.
We hebben zijn woorden gelezen in Mattheus 22.
“Er zal geen huwelijk meer zijn”.
De gelovigen die geestelijk waren doorgeslagen
dachten dat zij nu al leefden in dat nieuwe rijk.
Alsof echte vroomheid lichaamloos is.
Paulus keert zich hier dus duidelijk tegen af.
Dat merk je ook in de aansporingen in hfdst 7
aan mensen die bij hun partner weg willen.
Paulus zegt: niet doen

B.
Er zijn ook mensen die het huwelijk te belangrijk vinden.
Die mensen moeten weten dat alleengaan ook een gave is.

Voor de tijd toen en daar.
In het licht van de dreiging.

Maar als het een gave is
gaat het verder.

Het is niet behelpen.
Het kan een prachtige levensvorm zijn
die tekens van het Koninkrijk opricht.
Want een gave van de Geest
zet de hemel open,
laat het Koninkrijk hier op aarde gestalte krijgen.

Dat staat haaks op wat wij gewend zijn.
Zeker in onze cultuur.
Kijk naar de reclame
en je weet wat de norm is.
Man en vrouw
en kinderen die zich gedragen.
Man achter het stuur
de vrouw kijkt gelukzalig achterom
om te zien hoe het kroost geniet.

Kijk in het weekend op de snelweg om je heen
en je ziet die film voortdurend herhaald.

En hoe dat in de kerk is weten we allemaal.
Gezinnen zijn de norm.
Begrijpelijk.
Leuk.
Maar wel eenzijdig.
De bijbelse rijkdom is breder.

Kijk maar hoe de Bijbel spreekt over relaties.
Huwelijk is prachtig beeld.
Maar niet meer dan beeld.
Gaat voorbij.
Wat Jezus daar over zegt
is bijzonder.
Er zal geen huwelijk meer zijn.

Begrijpelijk.
Want als je samen leeft op de nieuwe aarde
dan zal iedereen gelukkig zijn.
Als de kerk ruimhartig mensen begeleidt
als zij voor de tweede keer trouwen
dan kan dat alleen maar betekenen
dat het huwelijk op de nieuwe aarde
een andere waarde heeft.
Die Saduceeen die Jezus de vraag stellen
gaan er vanuit dat alles bij hetzelfde blijft.
Dan snap je de vraag.
Dat zou mensen toch in onmogelijke posities brengen.
Maar Jezus zegt dat ze de werkelijkheid
van het leven met God niet hebben begrepen.
God zal dit leven volop de waarde geven
door het op de nieuwe aarde anders vorm te geven.

Geen huwelijk meer.
Maar een leven in intense verbondenheid als broers en zussen.
Allemaal als bruid
van de bruidegom Jezus.
Een beeld dat ons huwelijk gebruikt
maar tegelijk ver over de grenzen er van gaat.

Geen huwelijk meer.
Maar intense en diepe vriendschap.

Is dat saai?
Wel als je alleen maar denkt
vanuit wat we hier gewend zijn.
Dan kun je je dat nauwelijks voorstellen.

Maar God is met iets geweldigs bezig.
De vriendschap en de liefde
zal het beste huwelijk overstijgen.
Het meest intieme en mooie moment,
dat een huwelijk hier voor tijden glans kan geven,
het zal verbleken bij wat we op de nieuwe aarde beleven.

Liefde die veel dieper gaat.
Volledige voldoening geeft
en niemand uitsluit.

Alleengaanden in de gemeente van Christus
laten soms iets zien van hoe het zal zijn.
Verbonden met de Heer
en dan in diepe verbondenheid met elkaar.

Alleengaan is een gave van God.
Dat kan het zijn.
En zou het voor mensen die het moeilijk vinden om alleen te gaan
ook niet goed zijn
als we als gemeente daarbij stil staan?
Dat het ook een gave kan zijn.
Dat je in een fase van alleen zijn
eigenlijk de getrouwden vooruit bent.
Op weg naar de nieuwe aarde.

Want kijk nou eens eerlijk
wat alleengaanden de gemeente hebben te bieden.

-Vrijheid om te handelen
die zomaar heel vruchtbaar is in het Koninkrijk.
-De enorme wijsheid en fijngevoeligheid.
Huwelijken en gezinnen
kunnen heel erg op elkaar betrokken raken.
Hun eigen kleine wereld veel te groot maken
en er dan in vastlopen.
Hoe vaak benadert een alleengaande
problemen niet van een heel nieuwe kant.
Met de nuchterheid
van iemand die er niet helemaal in op ging.
Paulus waarschuwt niet voor niets
dat een relatie veel energie kan kosten.

-Ik merk bij alleengaanden
vaak een grotere openheid voor mensen die anders zijn.
Een brede blik
en diepe wijsheid om mee de wereld in te kijken.

Alleengaan als een gave
Specifiek deel van het lichaam van Christus.

Laten we elkaar zien.
En elkaars eigenheid gebruiken.
En dan de alleengaande
alle eer geven die hem of haar toekomt.

Alleen dan vertegenwoordigen we de volheid van Christus
en laten we zijn Koninkrijk zien op aarde.

Alex Boshuizen, 14-02-2010